düşünsene bir an "deli değilsin"


Yürüyorum. Yolun sonu nereye varacak ilk kez göremiyorum çünkü ilk kez yabancıyım şehre, insanlara, bakışlara, konuşulanlara,ülkeye.. Kaybolmak için değil de kaybolmuşluğun içinde yürüyorum sırtımda evimi taşıdığım çantamda yok bukez. Ruhum ilk kez bu kadar kaybolmuş, telaşsız, yalnız ve özgür. Yürüyorum, bir-iki şarkıyla. Adımlarım tüy kadar hafif. Ayakkabılarım ağır. Ruhum berrak. Diyorum ki; işte nehir tam olarak hayal ettiğin noktadasın. Biraz evsiz, biraz pasaklı, çokça yabancı, özgür, bir başına. Kendinle.

Beni sadece ben-imle paylaşmak ne kadar bencil olabilir, bende ki tanımla?
Fikirlerimi kimseyle paylaşmak zorunda değilim, değilsin
En iyi anlayacak bir -ben varken beni,
İki bedende "bir" olmak ne kadar da acısız,kolay

Demişti ki tek sevdiğim hocam "Da Vinci düşün ki mutlu bir insandı, evli, çoluk çocuk torun torba sahibiydi nehir, mükemmel bir eşi var, yaşamı eşsiz bir çizgide, zihin hareketleri bir memurla eş değerde, bu heriften mona lisa çıkar mıydı? Hissetmek için sanırım sadece yaşamak gerekiyor."

Benim gibilere hissetmek için nefes almak yetmiyor! Evet yaşamak gerekiyor. Kendimi, iç sesime; cümlelerle destek arayışında değilim, sadece yani sadece siktir etsene.
Derin düşüneceğim konu bir -ben olayım,
Bırakın bende biraz yaşamdaki varlığımı-yerimi ve gayemi düşünerek bırakın da biraz haklı bencilliğimi yaşayayım!

Yürüyorum..dümdüz bir yol.. koşmak yerine bu kez yürüyorum. ağır ağır atıyorum adımlarımı. acelem yok. olmamıştı da hiçbir zaman. geçmişten geliyorum. geleceğe gitmiyorum. sadece yürüyorum. kendini zamanında kurduğum uzun ve anlamsız bir cümle gibi hissediyorum
düşünce arıyorum zihnimde.
fısıldamak yerine bu kez bağırıyor sessizlik. bende dinliyorum.
boşluğa atıyorum sanki adımlarımı. yolun sonu nereye varacak diyemiyorum çünkü adımlarım o kadar yetemeyeceğinin farkındayım, bedenim yorgun, gülümsüyorum.
bu son, benim son'um değil, biliyorum.

ama attığım her adımın başlangıcım olduğunu  bilmiyor değillim!



Değerler Öldü, Etik ise tecavüze uğradı, Şerefe !!

Yazmıyorum. İçimden gelmiyor. Oysa ki hayatımın ishal olmuş bir dönemindeyim. Kelimelerim ziyan olmuş, cümlelerimin midesi bozulmuş habire sıçıyorum. İlişkiler silsilesi. Yargılar. Ön olan yargılar. Doğru yanlış-lar. Yüzler. Ne bileyim yahu. Mecalim yok. Kaidesiz ve değersiz. Eğer ki okuyorsan siktir-et kapat sayfayı. İnan ki Canımda sıkılacak yer kalmadı... Yoruldum desem o da değil. Hissiz . Ya da sadece şuan için. Neyden bahsetmeli. Ne istersin? Sen sor ben cevaplayayım. HAHA peki tamam.

DEĞERLER


Sana birşey söyleyeyim mi, değerler intihar etti... Değerler ölünce malum ilişkilerde göt gibi ortada kaldı. Nasıl mı oldu bu olaylar... Abi şöyle ki her birey her kişilik kendi içinde evrim geçirdi. Şahışlar teknoloji ve yaşam standartları altında ezildi. Zihinler error verdi. "Suni yaşam" içinde nefessiz kaldı ve deforme olmaya başladı. Delirdi. Her önüme gelen kendini mesih ilan etti. Her birey kendini dünyaya yol gösteren olarak gönderildiği kanaatinde zehirlendi. Her birey kendini diğerlerinden "en özel" olarak görmeye başladı. "En güzel" vesaire daima en zirvede olduğu düşüncesinde bir diğer yanındakini sıfatsızlaştırarak sidik yarışında kendini kazanan ilan etti. Kıyaslar yarışında, her birey kendi ruhunda daima kazanan oldu.  Farklıyım düşüncesinde zehirlenerek  "DEĞERLERİ" öldürdü abi. Herkes mesih, seçilmiş, kusursuz ve daima içinde bulunduğu ortamda EN oldu. Etik tecavüze uğradı. Okuyan düşman kılıklılar diyecek ki sen ne bokumsun ? Nasıl mı tahmin ediyorum çünkü bu kadar b-a-s-i-t. Ben, beni siktir-et. Ben uzaylıyım yahut yaratık yada değersi biçimsiz ne canın isterse yada bir koala fark-etmez. Çünkü konu ben değilim. Sizler siniz. Bekle bir dakika sigaramı sarayım.


İnsanoğlu doğuştan muhalefet. Çünkü ruhuna tezat gelen herşey hayır. Bir diğer düşünce kesinlikle egoya ve oturmamış kişiliğe ters. Yahut bireyin yaşamadığı-deneyimlemediği herşey düşüncede karşı birey için muhalefet duygusu... Bunu anlayan SAYGI varya ne olmuş biliyormusunuz Orospu olmuş. O yüzden değer yargıları, saygıyı ve etiği kaybetmiş insanlarız. Yani BENCİL.  Sonucunda ne mi olacak. Birbirimize sevgi duymayan duyarsız insanlar olarak topluluk olarak; kafamızda füzeler uçuşacak, cayır cayır patlayacağız. Bütünden parçaya yok-olacağız. İçimizdeki enteresan ruh zehirlenmesi yine kendi içimizde bizi sikecek. Çünkü SEVMİYORUZ birbirimizi. Sidik içinde boğuluyoruzç Çünkü ACİZ zihniyetlerde kayboluyoruz.. Sikerim komşumu sınıf arkadaşımı dostumu onu bunu... Son zerreye kadar şişireyim ego-mu. Şişireyim ki sağlam patlasın götümde acısı sağlam olsun. O yüzden şerefe. Şerefe benim kinayelerime, senin varlığına benim yokoluşuma, maziye- geleceğe....  ŞEREFE yarraaaaaaammmmm. Çünkü BANANE değil mi? İletişim değer,saygı, etik ve sevgisizlik ile birleşince çünkü  netice banane... Ne yapacağız peki hiçbir-şey. Çıkarlar yetttiğince devam. Çıkar demişken neyin çıkarı? Ego-nun. Paranın? Ah sıkıldım. Bir bira daha rica  edebilir miyim? "Nehir yine götü kaybetti" Hayır bebeğim SANA O DERECE KATLANAMIYORUM içmeden. Ne kadar da benziyoruz bak BİZ. Hepimiz... Kitap okumaktan daha pratik bir hal aldı zihniyetleri okumak..


Kabullenilmeyen BEN-likleri görmekten o kadar sıkıldım ki. O kadar. 

CANIMDA SIKILACAK YER KALMADI

Popular Posts