düşünsene bir an "deli değilsin"


Yürüyorum. Yolun sonu nereye varacak ilk kez göremiyorum çünkü ilk kez yabancıyım şehre, insanlara, bakışlara, konuşulanlara,ülkeye.. Kaybolmak için değil de kaybolmuşluğun içinde yürüyorum sırtımda evimi taşıdığım çantamda yok bukez. Ruhum ilk kez bu kadar kaybolmuş, telaşsız, yalnız ve özgür. Yürüyorum, bir-iki şarkıyla. Adımlarım tüy kadar hafif. Ayakkabılarım ağır. Ruhum berrak. Diyorum ki; işte nehir tam olarak hayal ettiğin noktadasın. Biraz evsiz, biraz pasaklı, çokça yabancı, özgür, bir başına. Kendinle.

Beni sadece ben-imle paylaşmak ne kadar bencil olabilir, bende ki tanımla?
Fikirlerimi kimseyle paylaşmak zorunda değilim, değilsin
En iyi anlayacak bir -ben varken beni,
İki bedende "bir" olmak ne kadar da acısız,kolay

Demişti ki tek sevdiğim hocam "Da Vinci düşün ki mutlu bir insandı, evli, çoluk çocuk torun torba sahibiydi nehir, mükemmel bir eşi var, yaşamı eşsiz bir çizgide, zihin hareketleri bir memurla eş değerde, bu heriften mona lisa çıkar mıydı? Hissetmek için sanırım sadece yaşamak gerekiyor."

Benim gibilere hissetmek için nefes almak yetmiyor! Evet yaşamak gerekiyor. Kendimi, iç sesime; cümlelerle destek arayışında değilim, sadece yani sadece siktir etsene.
Derin düşüneceğim konu bir -ben olayım,
Bırakın bende biraz yaşamdaki varlığımı-yerimi ve gayemi düşünerek bırakın da biraz haklı bencilliğimi yaşayayım!

Yürüyorum..dümdüz bir yol.. koşmak yerine bu kez yürüyorum. ağır ağır atıyorum adımlarımı. acelem yok. olmamıştı da hiçbir zaman. geçmişten geliyorum. geleceğe gitmiyorum. sadece yürüyorum. kendini zamanında kurduğum uzun ve anlamsız bir cümle gibi hissediyorum
düşünce arıyorum zihnimde.
fısıldamak yerine bu kez bağırıyor sessizlik. bende dinliyorum.
boşluğa atıyorum sanki adımlarımı. yolun sonu nereye varacak diyemiyorum çünkü adımlarım o kadar yetemeyeceğinin farkındayım, bedenim yorgun, gülümsüyorum.
bu son, benim son'um değil, biliyorum.

ama attığım her adımın başlangıcım olduğunu  bilmiyor değillim!



Popular Posts